Top menu



Left menu


rightmenu-no-homepage


Bieszczady - najpiękniejszy zakątek końca świata
Bieszczadzka Cerkiew
Bieszczadzka Połonina
Zalew nad Soliną
Bieszczady są malowniczym pasmem górskim położonym na styku granic trzech państw: Słowacji, Ukrainy i Polski. Wciąż jeszcze można znaleźć tam nieskażoną przyrodę. Rozległych widoków z połonin nie zakłócają ludzkie osiedla, a zdziczałe sady i dawne wsie porasta dzisiaj trawa. Bieszczady wciąż są odludne i tak jak przed laty przyciągają głownie outsiderów i miłośników dziewiczej przyrody, która nie ulegała degradacji.
Warto poczytać
Fot.: www.wikipedia.org
Położenie
Bieszczady stanowią zachodni człon Beskidów Wschodnich wpisujących się w część wielkiego łańcucha Karpat. Obejmują obszar od Przełęczy Łupkowskiej na zachodzie po dolinę Świcy na Wschodzie (Ukraina). Region ten prawie równo w połowie przedziela granica państwowa. Część  po polskiej stronie po II wojnie światowej  zaczęto określać mianem Bieszczad Zachodnich.

Tarnica Fot.: Michał Kaźmierczak http://pl.wikipedia.org
Krajobraz
Krajobraz Bieszczadów tworzą długie łańcuchy górskie ciągnące się z północnego zachodu na południowy wschód, poprzedzielane licznymi dolinami rzek i potoków o zróżnicowanej wysokości od ok. 600 m.n.p.m w części północnej (Przedgórze Bieszczadzkie) do ponad 1300 m.n.p.m. w części południowej (Bieszczady Wysokie). Bieszczady to młode góry fałdowe powstałe z osadów morskich zaledwie 28 mln lat temu u schyłku alpejskich ruchów górotwórczych. Układ pasm górskich jest odbiciem fałdowej budowy tych gór. Charakterystycznym elementem krajobrazu są równoległe grzbiety ciągnące się z nieraz dziesiątkami kilometrów.
Fot.Marek Silarski
Rośliny
Bieszczady pokryte są w 70% lasami z przewagą buka (50%). Pierwotna szata roślinna ukształtowana 2400 lat temu najpierw uległa przemianom w wyniku działalności człowieka   (XII-XXw.), by następnie po II wojnie światowej, kiedy Bieszczady wyludniły się prawie w całości, ulec powtórnemu zdziczeniu. Charakterystyczną cechą Bieszczadów jest niezwykle bogate środowisko przyrodnicze. Górna granica lasów sięga zaledwie 1100-1200 m.n.p.m., a osobliwością regionu są występujące powyżej łąki górskie zwane połoninami. Ten układ roślinności, pozbawiony piętra lasów iglastych, jest nietypowy i odmienny od tego, jaki występuje w sąsiednich częściach Karpat. Pod względem florystycznym Bieszczady mają charakter wysokogórski, a kolonie roślin alpejskich i subalpejskich występują już nawet na wysokościach 700-750m. n.p.m., a więc w paśmie regla dolnego.
Orzeł Przedni Fot.Richard Bartz, Munich aka Makro Freak www.wikipedia.org
Zwierzęta
Na bogatą faunę składa się ponad 230 gatunków zwierząt kręgowych. To jedno z nielicznych miejsc w Polsce w których występuje niedźwiedź brunatny (70% populacji), wilki, rysie, żbiki, a także sprowadzone w latach 60. żubry. Liczne jelenie i sarny należą tutaj do zwierząt pospolitych, na które można się natknąć bez trudu. Z bogatego świata przyrody warto też zwrócić uwagę na rzadkie gdzie indziej okazy ptaków: drapieżnego orła przedniego i puchacza. Niczym niezwykłym nie są olbrzymie kruki, na które można się natknąć w czasie wędrówek. Bieszczady są ptasią ostoją o randze europejskiej z licznymi endemicznymi gatunkami (występującymi wyłącznie tutaj) zakwalifikowaną do europejskiej sieci Natura 2000. To także jedno z nielicznych miejsc, gdzie można jeszcze spotkać najrzadszego i zarazem największego z polskich węży – eskulapa.
Drewniany Kościółek w Komańczy Fot.Merlin
Turystyka
Do połowy XX w. Bieszczady były zamieszkane przez ludność narodowości ukraińskiej. Osadnictwo na większa skalę zapoczątkowane zostało dopiero na przełomie XIV i XV w. przez pasterską ludność wołoską, czyli konglomerat różnych narodowości, głównie rumuńskiej, bałkańskiej i ruskiej.
Kiedy przyjechać?
Tę malowniczą, niepowtarzalną i jedyną w swoim rodzaju krainę najlepiej odwiedzić jesienią, na przełomie września i października, kiedy mieni się ferią ciepłych, jesiennych barw. Co do tego wszyscy są zgodni. Kiedy liście na bukach poczerwienieją, krajobraz gór nabiera niepowtarzalnej urody. Pogoda jest wówczas doskonała, nie ma zniechęcających do wędrówek letnich upałów, ani deszczowych - w przeciwieństwie do lipca – dni. Widoki poprawia niespotykana latem przejrzystość powietrza umożliwiająca w pełni cieszyć się rozległymi panoramami. W słoneczne dni bez trudu można dostrzec szczyty Tatr, odległe Gorgany w ukraińskich Karpatach, a nocą ujrzeć światła Lwowa. Ogromne puste przestrzenie połonin, falujące na wietrze morza traw i świeże, orzeźwiające górskie powietrze dają wrażenie niczym nieograniczonej wolności i szczęścia, jakiego nie zaznasz w żadnym innym rejonie Polski.
Jeśli w Bieszczady to tylko jesienią, gdy w lasach pełno grzybów, dojrzewających jeżyn, a odgłos jeleni na rykowiskach niesie się wśród gór.

Regionalna prognoza pogody